Μαθαίνοντας την αγάπη απο τους γονείς

Αλλά πριν απο τη σχέση του ζευγαριού προηγείται κάτι, η παιδική ηλικία. Η σχέση του ζευγαριού απο πολύ νωρίς. Την αγάπη που χρειαζόμαστε για τη σχέση του ζευγαριού τη μαθαίνουμε απο μικροί. Την μαθαίνουμε κυρίως απο τη μητέρα. Μόνον εκεί όπου έχει επιτύχει η σχέση με τη μητέρα, όταν αποδεχόμαστε ολόψυχα απο τη μητέρα αυτό που προέρχεται απο αυτήν, προετοιμαζόμαστε για τη σχέση του ζευγαριού. Το ίδιο ισχύει και για τη σχέση μας με τον πατέρα. Όποιος δεν μπόρεσε να ν' αποδεχτεί τους γονείς του, δεν μπορεί ν' αποδεχτεί και κανέναν σύντροφο. Πολλά προβλήματα στη σχέση του ζευγαριού προκύπτουν απο το οτι ο ένας ή και οι δυο σύντροφοι δεν βρίσκονται σε αρμονία με τους γονείς τους, δηλαδή σε μια βαθιά σύνδεση σεβασμού και αποδοχής με ευγνωμοσύνη.
Όλα τα παιδικά χρόνια ήταν κατα βάση ένα “Παίρνω” με αγάπη. Είναι παίρνω, παίρνω, παίρνω και παίρνω. Μερικοί άνθρωποι αρνούνται να πάρουν, για διάφορους λόγους. Για παράδειγμα, μερικοί απο εμάς πιστεύουν οτι αυτό που μας δίνουν οι γονείς είναι τόσο πολύ, τόσο υπεραρκετό, που δεν μπορούμε να το ισοσκελίσουμε, οτι η ευγνωμοσύνη μας δεν θα αρκέσει ποτέ για να τα εξισορροπήσει όλα αυτά.
Β.Η.

Τι κάνει τα ζευγάρια να αναπτύσσονται αμοιβαία

Τι είναι αυτό που κάνει τα ζευγάρια να αναπτύσσονται αμοιβαία; Ορισμένοι θα σκεφτούν ίσως: όταν η σχέση του ζευγαριού έχει δρομολογηθεί, κάθονται και αναπαύονται. Αλλά η σχέση του ζευγαριού είναι μέρος μιας πράξης της ζωής, ένα αποφασιστικό μέρος της πράξης της ζωής. Γιατί η πραγματική ζωή αρχίζει με τη σχέση του ζευγαριού. Αυτή είναι ένα αποκορύφωμα. Μετά απο αυτό όλα στη ζωή γίνονται διαφορετικά, μεγαλύτερα, πλουσιότερα και πιο εκπληρωμένα.
Β.Η.

Πώς ευδοκιμούν απο κοινού η αγάπη και η ζωή

Η οικογενειακή συστημική αναπαράσταση δεν φέρνει όμως στο φως μόνον αυτό που ήταν μέχρι τώρα κρυμμένο. Δείχνει επίσης και το δρόμο προς τη λύση. Το αποφασιστικό στην οικογενειακή αναπαράσταση είναι να δείξει το δρόμο για την αποσύνδεση απο μιαν εμπλοκή και να καθοδηγήσει τους εμπλεκόμενους σ΄αυτό το δρόμο.
Όμως όπως δεν μπορεί να διαρκέσει η αγάπη με την πρώτη ματιά, εαν δεν ακολουθήσει η αγάπη με την δεύτερη ματιά, έτσι και στην συστημική αναπαράσταση η λύση απο την εμπλοκή μπορεί να επιτευχθεί, μόνον όταν οι ενδιαφερόμενοι συνδέονται με κάτι μεγαλύτερο. Δηλαδή όταν αφήσουν συνειδητά πίσω τους κάτι παλαιότερο και ανοιχτούν σε κάτι νέο, ακόμα και εάν αυτό στην αρχή τους φοβίζει. Η γνώση και η κατανόηση ελάχιστα βοηθούν απο μόνες τους. Χρειάζεται επίσης και μια ιδιαίτερη δύναμη.
Η πηγή αυτής της δύναμης είναι απο τη μια μεριά η σύνδεση με τους γονείς και τους προγόνους και απο την άλλη η προσαρμογή του εαυτού σε κάτι μεγαλύτερο. Όταν προσαρμοζόμαστε σε αυτό το κάτι μεγαλύτερο, εναρμονιζόμαστε με αυτό, το οποίο εν τέλει μας οδηγεί. Μερικές φορές μας οδηγεί και μας βγάζει πέρα απο τα όρια μιας εμπλοκής και μας απελευθερώνει για μιαν ευτυχισμένη και εκπληρωμένη αγάπη. Όμως οχι πάντοτε. Εάν διαπιστώσουμε οτι σε εμάς ή στον άλλον, δεν μπορεί να ξεπεραστεί κάποιο όριο, δηλαδή εμείς ή ο σύντροφός μας δεν μπορούμε να απαλλαγούμε απο μιαν εμπλοκή, χρειάζεται να το αναγνωρίσουμε, χωρίς να θελήσουμε να κινήσουμε ή να αλλάξουμε κάτι. Αυτό βιώνεται σε μια σχέση ζευγαριού σαν θάνατος. Και σ' αυτόν τον θάνατο μπορούμε να σταθούμε με αγάπη, λέγοντας ο ένας στον άλλο: “αγαπώ τον εαυτό μου και αγαπώ εσένα και αγαπώ αυτό που κατευθύνει εμένα και εσένα”.

Το ολόκληρο

Όταν ένας άντρας και μια γυναίκα συναντιούνται για πρώτη φορά, προσελκύονται ο ένας απο τον άλλον, συχνά ακαταμάχητα. Βλέπουν τους εαυτούς τους σαν κάτι μεμονωμένο, το εγώ και το εσύ. Αλλά πίσω απ τον άντρα και τη γυναίκα στέκουν επίσης η μητέρα και ο πατέρας του και οι παππούδες και τα αδέρφια του και όλα όσα έχουν συμβεί σ' αυτή την οικογένεια -ένα ολόκληρο σύστημα. Έχω την εικόνα: ολόκληρο το σύστημα, που βρίσκεται πίσω απο τον άντρα περιμένει τη γυναίκα -οχι μόνον εκείνος. Το ίδιο ισχύει και για τη γυναίκα. Όταν ο άντρας βλέπει τη γυναίκα, θα πρέπει να γνωρίζει οτι πίσω της στέκονται ο πατέρα και η μητέρα της και οι παππούδες και τα αδέρφια της, ένα ολόκληρο σύστημα. Αυτό το σύστημα περιμένει τον άντρα. Και τα δυο συστήματα περιμένουν ίσως να τακτοποιήσουν κάτι, το οποίο έχει μείνει άλυτο στο παρελθόν τους. Έτσι το σύστημα του άντρα δεν κοιτάζει μόνο τη γυναίκα. Κοιτάζει και το σύστημά της. Και τα δυο συστήματα εισέρχονται σε μια κοινότητα μοίρας και ίσως σε αυτήν να θέλουν να λύσουν κάτι ιδιαίτερο, να το επιλύσουν οριστικά.
Επομένως δεν υπάρχει σχέση των δυο, όπως φανταζόμαστε συχνά. Η σχέση των δυο είναι μια αυταπάτη. Όλοι είμαστε δεσμευμένοι σε ένα πεδίο, σε μεγαλύτερη οικογένεια. Εαν κάποιος απο την οικογένεια του άντρα ή απο την οικογένεια της γυναίκας έχει στο παρελθόν αποκλειστεί, για παράδειγμα παλαιότεροι σύντροφοι ή ακόμα και ένα παιδί απο αποβολή ή ένα παιδί που έχει δοθεί για υιοθεσία ή ένα παιδί με αναπηρία ή κάποιος απο την οικογένεια για τον οποίο οι υπόλοιποι αισθάνονται ντροπή, τότε το απλκλεισμένο μέλος της οικογένειας είναι παρόν στο νέο δεσμό και στη νέα οικογένεια. Επομένως και οι δυο και ο άντρας και η γυναίκα θα πρέπει να περιλάβουν το αποκλεισμένο μέλος της οικογένειας στη νέα οικογένεια. Μόνο τότε είναι κι οι δυο ελεύθεροι για τη νέα σχέση τους.
Β.Η.

Οι οικογένειες συντονίζονται

Η αγάπη δεν είναι κάτι προσωπικό. Δεν είναι ο άντρας που λέει στη γυναίκα του: “σε αγαπώ”, σαν ένα εγώ. Είναι πολύ μικρός για να το κάνει. Αυτό ισχύει φυσικά και για τη γυναίκα. Πίσω τους στέκονται οι γονείς και οι πρόγονοι και οι διαφορετικές μοίρες τους. Όλοι αυτοί επιδρούν μέσα απο αυτή την πρόταση μ' ένα ισχυρό τρόπο. Όταν μετα ο άντρας ή η γυναίκα λέει “σε αγαπώ”, κάτι έρχεται απο μακριά, συντονίζεται και επιδρά. Μια τεράστια συμφωνία πάλλεται δυνατά. Τότε δεν είμαστε μόνον εμείς οι ίδιοι που μας συνεπαίρνει η σχέση με τον άλλον, παρα συντονίζονται μαζί και οι οικογένειες. Είναι μια πολύ όμορφη εικόνα.

B.H.

Πώς πετυχαίνει η σχέση του ζευγαριού;

Όταν και οι δυο, ο άντρας και η γυναίκα, παραδέχονται οτι τους λείπει ο άλλος, οτι χρειάζοναται τον άλλον για την ολοκλήρωσή τους. Όταν χαρίζουν αυτό που λείπει στον άλλον αμοιβαία, νοιώθουν ολοκληρωμένοι και πλήρεις.*
Η αγάπη του άντρα και της γυναίκας βρίσκει την εκπλήρωσή της στη σεξουαλική πράξη. Η σεξουαλική πράξη είναι αυτό στο οποίο αποβλέπει η σχέση του ζευγαριού. Είναι η βαθύτερη πράξη της ζωής και υπερέχει κατα πολύ κάθε άλλης, ακόμα και της πνευματικότερης πράξης. Μέσα απο αυτήν είμαστε σε αρμονία με το ουσιώδες του κόσμου.
Γιατί, τι μας υποχρεώνει περισσότερο για το ουσιώδες της ζωής και με τι αναπτυσσόμαστε περισσότερο, παρα με αυτή την πράξη και τις επιπτώσεις της?
Και κάτι ακόμα είναι συδεδεμένο με αυτή την πράξη. Μέσω της σεξουαλικής πράξης δημιουργείται ο δεσμός. Μετά απο αυτήν, το ζευγάρι δεν μπορεί πλέον να απαλλαγεί ο ένας απο τον άλλον. Επομένως δεν μπορούμε να την αντιμετωπίσουμε σαν κάττι τυχαίο. Έχει πολύ εκτεταμένες επιπτώσεις.
Τι σημαίνει αυτός ο δεσμός και πόσο βαθιά πηγαίνει, μπορούμε να το δούμε στον πόνο και στο αίσθημα ενοχής και αποτυχίας, που βιώνει το ζευγάρι όταν χωρίζει. Δεν μπορούν να χωρίσουν, χωρίς να αισθανθούν και να αναγνωρίσουν αυτόν τον δεσμό.
(..)Στη συνέχεια ακολουθεί το δεύτερο. Είναι η αγάπη της καρδιάς**. Η σεξουαλική αγάπη πετυχαίνει καλύτερα όταν προέρχευαι απο την αγάπη της καρδιάς, όταν η σεξουαλική αγάπη είναι επίσης μια εκπλήρωση της αγάπης της καρδιάς. Η αγάπη της καρδιάς είναι μια ξεχωριστή πραγμάτωση. Η σεξουαλικότητα υπάρχει και χωρίς αυτή την αγάπη και αυτή η αγάπη υπάρχει συχνά και χωρίς την σεξουαλικότητα. Και οι δυο τους είναι μια ξεχωριστή πραγμάτωση: η σεξουαλική αγάπη και η αγάπη της καρδιάς.
Τώρα έρχεται το τρίτο, η κοινή ζωή. Η κοινή ζωή μπορεί να υπάρχει και χωρίς της σεξουαλικότητα. Μερικές φορές μπορεί να υπάρχει και χωρίς την αγάπη. Βλέπουμε συχνά κάποια ζευγάρια, τα οποία συμβιώνουν χωρίς αν αγαπούν ο ένας τον άλλον πραγματικά, απο την καρδιά τους. Αλλά η συμβίωση είναι ένα ανώτερο αγαθό. Κάτι που πρέπει να μάθουμε και να το ασκήσουμε συγκεκριμένα.
Εαν αυτά τα τρία συγκλίνουν, η σεξουαλική αγάπη, η αγάπη της καρδιάς καθώς και η συμβίωση, μαζί με όλα περιέχουν: με την ανταλλαγή, την αμοιβαία βοήθεια, την υποστήριξη, τότε η σχέση του ζευγαριού πετυχαίνει.
Τότε αναπτυσσόμαστε μέσα στην σχέση του ζευγαριού. (BH)


* Ο Χέλινγκερ συνοψίζει την άποψή του σ'ένα τρίπτυχο.
**ο Χέλινγκερ αναφέρεται προηγουμένως σ' αυτό που ο ίδιος ονομάζει“αγάπη με την πρώτη ματιά”, σε ό,τι συμβαίνει ανάμεσα σ' έναν άντρα και μια γυναίκα όταν πρωτο-συναντιώνται (“στο πρώτο τέταρτο, αλλιώς ξεχάστε το” λέει χαριτολογώντας), στο αναγκαίο για να ξεκινήσει η σχέση, αλλά οχι αρκετό για να τους συνδέσει μόνιμα, τότε που δεν γνωρίζουν ακόμα τίποτα για τα σκοτάδια της καταγωγής τους. Την αγάπη με “τη δεύτερη ματιά” ονομάζει αγάπη της καρδιάς. Αυτήν που περιλαμβάνει το εκτενέστερο: “σ' αγαπώ κι αγαπώ αυτό που οδηγεί και εμένα και εσένα”. (Φρ)

“σ' αγαπώ”

Ποιός μπορεί να πει κάτι όπως: “σ' αγαπώ”? Τι συμβαίνει στην ψυχή του όταν λέει αυτή τη φράση?Τι συμβαίνει στην ψυχή του άλλου, όταν απευθύνει αυτή την φράση?
Όταν κάποιος λέει την φράση αληθινά, η ψυχή του πάλλεται. Μέσα της συμπυκνώνεται κάτι, που στην συνέχεια φουσκώνει σαν κύμα και τον παρασέρνει. Ίσως να αμύνεται εναντίον της απο φόβο για το πού θα τον μεταφέρει και σε ποιαν όχθη θα τον αποθέσει.
Μπορεί επίσης να αναρριγήσουν και η άλλη και ο άλλος, στους οποίους απευθύνεται αυτή η φράση. Διαισθάνονται οτι κάτι θ' αλλάξει μέσα τους, οτι μπορεί ίσως να τους δεσμεύει έντονα και να καθορίσει τη ζωή τους για πάντα.
Και υπάρχει βέβαια και ο φόβος για το εαν θα αντέξουμε αυτήν την φράση μέχρι το τέλος κι αν θα συμφωνήσουμε για την σπουδαιότητά της και εάν θα μπορέσουμε να ανοίξουμε τον εαυτό μας σ' αυτή, άσχετα απο το εαν τη λέμε εμείς οι ίδιοι ή είμαστε οι αποδέκτες της.
Όμως δεν υπάρχει ωραιότερη φράση, καμιά άλλη που να μας αγγίζει τόσο βαθιά και να μας συνδέει τόσο στενά με έναν άλλον άνθρωπο.
Είναι μια ταπεινή φράση. Μας καθιστά ταυτόχρονα μικρούς και μεγάλους. Μας καθιστά βαθύτατα ανθρώπινους.
B.H.